سقوطم از چشای تو چه مرگ شاعرانه ای میشه

روزبه بمانی داره میخونه: خونه اون خونه قدیمی نیست این چند روز انگار سوار ترن هوایی بودم. بالاااا بعد یه دفعه پایین و سقوط. نمیدونم شاید ما ادمهای نرمالی نیستیم؟ شاید اصلا ادم نرمال پیدا نمیشه و شایدم اصرار من به نرمال بودن اشتباهه. اما من همون ورژن قبلی خودمو بیشتر دوست داشتم الان فقط حس میکنم اسیر یه قفس هستم و باید اونجوری باشم که دلش میخواد. تولدم اتفاق جالبی نبود و اون جمله هر سال افسوس از پارسال رو بیشتر تداعی میکنه.